சித்திரம் தீட்டிட சிந்தனை செய்தால்
சத்திரம் போலே சலசலப்பு
பொத்தியே வைத்த மனதினில் இன்று
புகுந்தவை எல்லாம் அருவெறுப்பு
கண்களில் காணும் காட்சிகள் எல்லாம்
காற்றினைப் போலே மறைவதனால்
நுண்கலனாகிட வேண்டிய மனதில்
சலனங்களாலே எரிஅடுப்பு
பண்ணிட வேண்டிய படைப்புக்கள் எல்லாம்
எண்ணிட அழகே மனம் அறியும்
கட்டியம் இல்லா கலங்கிய மனதால்
காலமும் தன் தழல் தனிலெரியும்
கலையுமே அதிலேதான் விரயம்.
This is the same anonymous appeared on the TIS comment. If this verse has got to do with me, I sincerely apologize for the negative reverberations caused by me. Probably, I overdid a bit there!
ReplyDeleteCheers.
nah..you are not the inspiration :) I wrote it after I was angry at my own unfocussed nature to create any artwork. It is an anger unleashed on myself not on the society.
ReplyDelete